این نامه مربوط به نامه دانشجویان دانشگاه شریف است خطاب به احمدی نژاد . یادآور می شوم که احمدی نژاد قرار است بزودی در این دانشگاه سخنرانی کند . از آنجا که قرار نیست به غیر از یادداشت های اختصاصی جای دیگری نظریات خود را بیان کنم فقط نکته ای را به اختصار به این دانشجویان گوشزد می کنم که احمدی نژاد فارغ از تمام اشتباهاتی که در این دوره مرتکب شد بعنوان یکی از مخالفین خوش انصاف ایشان می گویم که ایشان هر چه داشت و هر چه کرد خودخواه و مغرور نبود و افتادگی و سادگی ایشان غیر قابل انکار است .شما دانشجویانی که در ابتدای راه هستید و بسیار جوان بهتر است از حبابی که برای خویش ساخته اید سر بیرون بلیاورید و بعنوان یک قاضی ببینید که حقیقتا شما که هستید و چه جایگاه و شانی در سیاست جامعه دارید و از همه مهمتر بار علمی شما در این زمینه به چه میزان است. گرچه که در طول این سالها از این دست حرفها از دانشجویان شریف و امیر کبیر زیاد شنیده ایم.

متن این نامه در ذیل آمده است . خودتان بخوانید و قضاوت کنید :

اینجا دانشگاه شریف است آقای احمدی نژاد

اینجا دانشجویان به هنگام سخنرانی در پشت درهای دانشگاه خود نگاه داشته نخواهند شد. اینجا مخاطب هرسخنرانی دانشجویان واقعی شریف هستند، نه شنوندگان همیشه حاضر و همیشه موافقی كه با اتوبوس آورده می شوند.
اینجا رییس دانشگاه هنوز منتخب اعضای هیات علمی دانشگاه است نه منتصب دولت. اینجا اساتید هنوز بالاجبار بازنشسته نشده اند. اساتید دانشكده اقتصاد اینجا از برترین اقتصاددانان كشور هستند و سه سال است كه به طور كامل از سیستم تصمیم گیری اقتصادی كشور كنار گذاشته شده اند و نتایج فاجعه آمیز این اقدام امروز بیش از هر زمانی قابل مشاهده است.


آقای احمدی نژاد!
حال كه در سال آخر ریاست جمهوری خود تصمیم گرفته اید به دانشگاه شریف بیایید، دانشجویان انتظاری جز پاسخ گویی شفاف ندارند. پاسخ به سه سال ناامنی و پلیسی كردن فضای جامعه تحت عناوینی چون حفظ امنیت اجتماعی، پاسخ به پادگانی كردن فضای دانشگاه ها با زمزمه انقلاب فرهنگی دوم، پاسخ به اخراج، تعلیق و ستاره دار كردن صدها دانشجو به بهانه نداشتن صلاحیت عمومی تحصیل، پاسخ به انزوای كامل ایران در جامعه جهانی با طرح مسایل و اظهار نظرهای نامربوط و در نهیات پاسخ به خم شدن كمر جامعه زیر بار تورم چهل درصدی با نام عدالت محوری.


آقای احمدی نژاد!
اینجا برترین دانشگاه صنعتی و علمی كشور است و اظهار نظرهای غیركارشناسانه در آن جایگاهی ندارد، اینجا حرمت دانشجویان و دانشگاهیان مقدس است و پاسخ های نامربوط و استهزا آمیز كه در سه سال گذشته بارها تكرار شده است گوش شنوایی نخواهد داشت.


آقای احمدی نژاد!
اینجا شریف است و شریف باقی خواهد ماند.

 خب دوستان عزیز عیدتان مبارک امیدوارم که این چند روز تعطیلی به کامتان باشد و بتوانید از وقتتان نهایت استفاده را ببرید . ویدیوی جالبی از سخنرانی یک روحانی که اسم آن را نمی دانم در مسجد گوهرشاد مشهد را برای شما گذاشتم که ساعاتی پیش به دستمان رسید . صحبتهای جالب این روحانی به نوعی درباره خود آخوندها و انتقاد از آنهاست . دیدن این ویدیو خالی از لطف نیست .

                                                     دانلود ویدیو مسجد گوهرشاد  

روشنفکر کیست؟                                                 

روشنفکری  (در انگلیسی Intellectualism در فرانسه Intellectuelité و در زبان لاتین Intelligere) به معنی تفکیک دو چیز از همدیگر است. به همین دلیل به عنوان روح انتقادگرا و ممیز شناخته می شود.

واژه ی روشنفکر یا«اینتلکتوال» صفتی است برای آدمهای خردمند ، خردگرا و عقلائی؛ آدمهائی که پدیده های جهان را برحسب دستور خرد و دانش بررسی می کنند و می سنجند و به جای خیالبافی، متفکر و اندیشه ورند. به این ترتیب در مقایسه ی این مفاهیم با ذهنیتهای تخیلی و توهمی، شمار روشنفکران در هرجامعه، نمی تواند رقمی فوق العاده بزرگ را در برگیرد.

این تعاریف و توضیحات درباره روشنفکر توضیحاتی است که در کتابها و منابع معتبر آورده شده است . اما در همین منابع الزامات روشنفکر بودن هم آورده شده است .

الزامات روشنفکر بودن :

1) شناخت و آگاهی

2) اتکا به خرد نقاد

3) نوگرا

4) الترناتیف سازی

5) اندیشه معطوف به عمل

روشنفکری در ایران :

با آوردن توضیحات مختصری از روشنفکری و روشنگری سعی کردیم اندکی ذهنیت شما را با آنجه در مجامع جهانی پیرامون این مقوله هست آشنا شازیم و بعد وارد بحث اصلی و مورد نظرمان یعنی وضعیت روشنفکری در ایران شویم .

در تعاریف روح انتقادگرا را بعنوان یکی از فاکتورهای روشنفکری داشتیم . متاسفانه ما ایرانی ها همواره عادت داریم از فاکتورهای یک چیز آن چیزهایی که راحت ترند یا بعبارتی باب میل ما هستند را گلچین کنیم و آنها را اجرا کنیم و بقیه را به زباله دان تاریخ بسپاریم . در مورد ماجرای روشنفکری هم اینگونه است . البته از الزامات روشنفکری موارد دیگری هم هستند که اینجا ذکر نشده است . اما از میان همین 5 مورد فرد بدون شناخت کافی که گام اول در این طریقت است از مورد دوم آن هم نه به شکل صحیح بلکه بشکلی " من درآوردی " شروع به نقادی می کند . در هر جا منشیند یک سویه نقد می کند و بدون برشمردن جوانب مثبت و جوانب منفی قضیه خودخواهانه شروع به نقد یا بعبارتی بهتر کوبیدن موضوع مورد نظر می کند و به خگمان خویش بر طریقی منطقی و مدرن پیش رفته است که البته این فرد باید بداند که به جاهلی ترین شکل ممکن حرفهای خود را بیان کرده است .

در تعریف و توضیح نقد در کتاب دکتر زرین کوب چنین آمده است : از دیر باز این كلمه در مورد شناخت محاسن و معایب كلام به كار رفته است ، چنانكه آن لفظی هم كه امروز در فرهنگ اروپایی جهت این معنی به كار میرود در اصل به معنی رای زدن و داوری كردن است و شك نیست كه رای زدن و داوری كردن درباره ی نیك و بد امور و سره و ناسره ی آنها مستلزم معرفت درست و دقیق آن امور است .

نقد به معنای داوری کردن است یعنی وقتی ما با موضوع یا ماجرایی مواجه هستیم فارغ از جانب داری همچون داوری آن را عادلانه قضاوت کنیم و اگر حسنی هست آن را برشمریم و اگر  عیبی هست آن را بازگو کنیم . اما متاسفانه این تعریف جایی در میان دانشگاهیان به اصطلاح روشنفکر ایران ندارد . چه دانشجو و چه استاد بر این تصور است که هر چه عیب جویی کند و  آنها را در محفل درس بازگو کند بر مقام علمی خویش نزد دیگران افزوده می گردد در شرایطی که تنها جواب برای این دسته از افراد این عبارت است که "زهی خیال باطل" . این کاری که شما انجام می دهید نقد نیست و بلکه ضد نقد است و نام آن به اختصار منفی بافی است و کسی که این کار را انجام می دهد منفی باف است .

اما فاکتور سوم که باز به اشتباه در میان ایرانیان به اصطلاح روشنفکر رواج دارد نوگرایی است . فرد روشنفکر خواه دانشجو و خواه استاد و  یا هر کس دیگر بر این تصور است که نوگرایی در ظاهر مورد توجه است . در صورتی که کسانی که به این خیال هستند  سخت در اشتباه هستند . این جماعت اینگونه تصور می کنند اگر فلان تیپ را بزنند متمایز با دیگر مردم یا همسان با عقلای غرب و شرق در انتهای جاده روشنفکری هستند . نمونه های این تفکر باطل را همه شما عزیزان در سطح شهر و در مواجهه با افراد دیده اید . موهای بلند – فرمهای ریش مخصوص – لباسهای مخصوص – کلاهها و عینکهای به این سبک و سایر ادوات دیگر و یا حتی سبک خاص صحبت کردن به سبک من درآوردی به این سبک که ما در میان گفتارهای خود که به زبان شیرین پارسی می باشد از واژه های لاتین البته عمدتا با تلفظ غلط استفاده می کنیم و به نوعی آن را ملاکی برای تجدد در اندیشه می دانیم . اجتماع این ژست ها و اطوارها فرد را به این توهم می رساند که او یک روشنفکر شش دانگ است و به خصوص اگر این اشتباه با اشتباه بالا در مورد نقادی هم جمع گردد .

این افراد که نوگرایی را صرفا در ظاهر می بینند غافل از اینند که حقیقتا ، نوگرایی در اندیشه و نگاه فرد به علوم خلاصه می شود.در حقیقت نوگرایی نوعی اعلام هویت در مقابل کسانی می باشد که دیدگاهی متعصبانه نسبت به علوم قدیم را دارند و هیچ گونه تغییری را بر نمی تابند . در حقیقت نوگرایان با عنایت به علوم قدیم از تغییر در حوزه های گوناگون علم حمایت می کنند .البته مصیبت بارتر از همه این است که ما ایرانیان با توجه به اینکه عموما انسانهای انتقاد پذیری نیستیم و کارهایمان از بیخ و بن صحیح و مطلوب است و قتی که چنین اشتباهی را به ما گوشزد می کنند بسرعت موضع می گیریم و مدعی نوگرایی در اندیشه از بدو تولد تا کنون هم هستیم .

در مورد مقوله چهارم یعنی آلترناتیف سازی باید گفت که آلترناتیف سازی در ماجرای روشنفکری بدان معناست که روشنفکر چیزهایی رانقد می کند تا چیزهای دیگر جایش را بگیرد . اما باز هم در ایران ما از این مورد به غلط برداشتهای اشتباهی داریم و اساسا در این بخش ما با 3 گروه روشنفکر مواجه هستیم :

1)       عمدتا به اصطلاح روشنفکران ایران هدفشان کوبیدن و ضایع کردن موضوع بدون در نظر گرفتن جنبه های درست آن است و همانطور که ذکر شد این دلیلی جز بی اطلاعی از تعریف صحیح نقد ندارد.

2)       دسته دیگر منتقدان امورد اقتصادی و سیاسی هستند که عموما هدفشان از نقد این است که چیزی را که منطبق بر منافع خودشان است بر جای آن بنشانند و بعبارتی اینجا مصلحت مردم مطرح نیست و روشنفکر نقد می کند برای مصلحت و منافع شخصی .

3)       دسته دیگر که در اقلیت هستند حقیقتا نقد می کنند تا امری صحیح که را که به مصلحت مردم است به جای آن بنشانند .

اندیشه ای که به عمل بیانجامد و رسالت یک روشنفکر واقعی را به نحوی شایسته به پایان برساند مستلزم این است که سلسله مراتب قبلی الزامات روشنفکر ی را به نحوی شایسته انجام دهد . با توجه به آنچه گفته شد و آنچه شما امروز من باب جریان روشنفکری در ایران می بینید آیا اندیشه روشنفکر معطوف به عمل است؟

بنده بر این باور هستم که جریان روشنفکری در ایران دستخوش تغییرات زیادی شده است که به عقیده من این تغییرات نهضت روشنفکری را از مسیر واقعی خویش روز به روز دورتر و دورتر می کند .