آن جماعت  که در ا ین معرکه ها  پر  خوردند         

  گاه     از     توبره   و    گاه  ز    آخور  خوردند

 گرم   گشتند   به خوردن  چو   گروه   مذکور

 عده ای   نیز   نشستند  و   تحسر    خوردند

 دستشان بود چو   بر بسته    به   قید اخلاق

توسری   زین   همه   اجبار  و    تکبر خوردند

اینچنین    بود   که    آن عده اول   از    خبث

 خون   این     عده   دوم    به     تبختر خوردند

 بر   کت وکول  غرور من و  تو در   همه حال   

 د ایما   رفته   به  بازی و  از آن  سر   خوردند

        مثل   بز غاله    که    هر   چیز  بیابد   بخورد         

 هر چه دیدند به هر منطقه فی الفور  خوردند

 من چه گویم که چه خوردند وچطوری  خوردند

چونکه خوردند همینطور  و همانطور   خوردند

سهم هر عالم وجاهل که در   این ملک بود

 با   عناوین    چو    علامه    و    دکتر  خوردند

گاه نام   و   اثر     و    پست    به غارت بردند

 گاه   سیمان  و   شن و  ماسه و   آجر خوردند

همچو    ادرار شدند  و   ز  دل    مخرج   شر

   بی کم وکاست به هرجای که شد شر خوردند

الغرض   در   صفت و  جوهره  و ذات و وجود

  آن   جماعت   که  حق آدم و   آدمخور خوردند

نتوان   گفت    به    تحقیق   ز    نوع    بشرند

  به   ازل      در      وسط    آدمیان    بر   خوردند

یکی از عواملی که می تواند یک جریان مردمی را که به دنبال احقاق حقوق خود است سرپا نگه دارد ، این است که پیوسته خود را در معرض نقد و سنجش قرار دهد . از پیشنهادات دیگران استفاده کرده واز انتقادات بی غرض و دلسوزانه استقبال کند و هرنقدی را سرکوب نکند و در جهت بازنگری خود بکار ببندد .

مساله ای که مدتهاست ذهن من را مشغول به خود کرده این است که ، آیا کسانی که در پی مطالبات خود برنامه های مختلفی را تدارک می بینند ، اگر در معرض این پرسش قرار بگیرند که " هدفتان از شرکت در این برنامه ها چیست چه پاسخی خواهند داد؟ "

 آیا آنها تعریف روشنی از جنبش سبز ارائه می دهند؟

پاسخشان به چه میزان عقلایی است و چه میزان برخاسته از احساس و کدامیک بر دیگری غلبه دارد ؟

از تاریخ سیاسی مملکت خود چه میزان آگاهی دارند و با نگاه به آن به این پرسش پاسخ می دهند؟

به چه میزان از تنوع سلایق و عقاید در جنبش آگاهند و به چه میزان برای آن ارزش قائلند؟

آیا بر دیدگاههای رهبران جنبش اشراف کامل را دارند؟

و بطور کل در پاسخ به این پرسش به چه میزان معناگرا هستند و یا نه در پی ظاهر ماجرا در حال حرکت در این مسیر هستند؟

.... و مولفه های دیگری که در پاسخ هر فرد به این پرسش نهفته است . اگر عارهای جنبش سبز را بعنوان ویترینی برای اهداف و اغراض جنبش در نظر بگیریم (فارغ از آنکه چه میزان از این شعارها محصول خود جنبش بوده و چه مقدار از آن وارداتیست ) چند چیز قابل تامل است :

1)       جرقه اعتراضات در برابر یک مفهوم زده شد و آن بطور کلی بی عدالتی بود که در پی آن شعارهایی حول این مفهوم گرد آمد.

2)       پاسخ های تند حکومت به اعتراضات مسالمت آمیز مردم باعث گسترده تر شدن مطالبات جنبش و بدنبال آن وسیع تر شدن دایره شعارهای جنبش بود .

3)       حکومت به اعتراض مسالمت آمیز مردم به دید یک صحنه نبرد حق و باطل نگریست و گویی با کردارش جنبش را به مبارزه می طلبید یا بهتر بگویم تاب دیدن صحنه حرکت مسالمت آمیز مردم را نداشت و دوست داشت آن را خشن ، تندرو و غیرمنطقی ببیند . این قبیل اعمال با کشتن مردان و زنان بی گناه ،افشای ماجراهای تلخ زندان ها و... انزجار مردم از طف مقال را دوچندان کرد و بنابراین بجای پاسخ به مطالبات جنبش در صدد آن برآمد تا صورت مساله را پاک کند و این منجر به آن شد تا شعارهای جنبش رفته رفته رادیکال تر شده و مهم تر از آن یک یا چند شخص را مسئول تمام اتفاقات پیش آمده بداند و بعبارتی کم کم نوعی ظاهر نگری جایگزین معناگرایی ابتدای حرکت جنبش شد .

اینکه در شعارهای جنبش یک شخص در تیرراس اعتراضات قرار بگیرد؛ اینکه جنبشی که با صلح و آرامش حرکت مسالمت آمیزی را آغاز کرده ، آرزوی مرگ یک نفر را بکند ؛ اینکه شخصی بخاطر ظاهرش مورد تمسخر قرار بگیرد؛ استفاده از الفاظ ناشایست در پاسخ به اعمال ناشایست طرف مقابل ؛ اینکه در شبکه های ماهواره ای گفته می شود که شعارهای خشونت آمیز در تظاهرات اعتراضی امری طبیعیست . این ها و این قبیل اتفاقات جنبش مسالمت آمیز مردم را به کدام سو می برد و پیامد آن چیست ؟

اینکه فلان شخص عزل شود یا از بین برود و فلان شخص ها محاکمه شوند و دولتی جایگزین شود شاید فقط صورت مساله را پاک کند ، اما با این نگرشهای موجود در جامعه که جماعت زیادی از مردم گوساله می خوانند و خود را زعیم آنها ، آنها را منافق دانسته و خواستار اذنی برای "جهاد فی سبیل الله" هستند و ریختن خون آنها را عین ثواب می دانند و آنها را محارب می دانند و ... چه باید کرد؟؟ وقت آن نرسیده که بجای چند تغییر و تحول ظاهری در پی روشنگری و حرکت در عمق مضامین جنبش سبز باشیم و بجای درخواست مرگ جسمی مخالفانمان درپی سلامت فکری آنها باشیم؟ واینکه تبلیغ می شود شعارهای خشن و تند در اعتراضات مرسوم است ، آیا مهر تایید بر پیشانی این قضیه ای نیست که مخالفانمان در کشتن ، زندانی کردن و سلب حق حیات ، تهمت زدن ، دروغ گفتن و... از آن استفاده می کنند : که " هدف وسیله را توجیه می کند . "

این جنبش باید به حرکت مسالمت آمیز خود ببالد ولی باید بداند که پیامد این تندروی ها و کج روی ها همان چیزیست که عده ای سخت درپی آنند و آن " ازدست دادن پایگاه مردمی این جنبش ، با افراطی و الحادی نشان دادن آن. "

متاسفانه این روزها این مساله به نحوی موذیانه در حال تلقین شدن به اذهان عمومی جامعه است که این جنبش ، جنبشی افراطیست و جریان مقابل هم جریانی افراطیست و جریان اعتدال و صراط مستقیم جریان دیگریست که x, y… در مسیر آن حرکت می کنند . جریانی که یک روز خود را دوست جنبش نشان می دهد و یک روز دوست جریان مقابل ، جریانی که نه در راه راست ، بلکه در راه مصلحت خویش حرکت می کند و حاضر است برای اینکه نشان دهد جریانی است نه این ور و نه آن ور حاضر است چشمش را بر روی حقیقت ببندد ، در جایی که نباید سکوت کند ، بنا به مصالحش سکوت کند و ...

چرا باید جنبش از این جریان غافل شود ، در حالیکه این جنبش بود که با نیت برقراری عدالت ، صداقت ، درستی و... وبطور کلی حرکت در مسیر صحیح شکل گرفت .

جنبشی که با نیت حق طلبی کلید خورد و اکنون مطالباتش افزون شده است ، نباید اسیر مهره چینی و بازی سیاستمدارانی شود که بی شک دلشان برای مردمی که صادقانه در این راه قدم گذاشته اند نسوخته است .

                                         گر  دین سنجست اگر که دنیا سنجست

                                         چشم  تو   چو    دستگاه   آرا سنجست

                                         سنجیدی   تقوی    مردمان   را  یک یک

                                          قربان   نگاه    تو     که     تقوا سنجست